Fork me on GitHub

Specyfikacje i typy

To tłumaczenie jest aktualne.

W tej lekcji przyjrzymy się składni @spec i @type. Pierwszy służy jako dodatek do składni, który pozwala na analizę kodu przez automatyczne narzędzia. Drugi pozwala na pisanie kodu, który jest bardziej czytelny i prostszy w zrozumieniu.

Spis treści

Wstęp

Nie jest niczym niezwykłym, chęć określenia interfejsu funkcji. Można oczywiście użyć adnotacji @doc, ale jest to jedynie informacja dla innych programistów, która nie jest weryfikowana w czasie kompilacji. W tym celu Elixir ma adnotację @spec, która pozwala na opisanie specyfikacji funkcji w sposób zrozumiały dla kompilatora.

Jednakże w niektórych przypadkach specyfikacje mogą być dość złożone. Jeżeli chcemy zredukować tę złożoność, to możemy zdefiniować własny typ. Adnotacja @type służy w tym właśnie celu. Z drugiej strony, Elixir pozostaje językiem dynamicznym, co oznacza, że wszystkie informacje o typach zostaną zignorowane przez kompilator. Mogą być jednak one użyte przez inne narzędzia.

Specyfikacje

Jeżeli masz doświadczenie w innych językach, jak Java bądź Ruby, to możesz rozumieć specyfikacje jak interfejsy. Specyfikacja określa, jaki jest typ parametrów i wartości zwracanej.

By zdefiniować typy wejściowe i wyjściowe, musimy umieścić dyrektywę @spec tuż przed definicją funkcji. Jako parametry przyjmuje ona nazwę funkcji, listę typów parametrów i po :: typ wartości zwracanej.

Przyjrzyjmy się temu na poniższym przykładzie:

@spec sum_product(integer) :: integer
def sum_product(a) do
  [1, 2, 3]
  |> Enum.map(fn el -> el * a end)
  |> Enum.sum()
end

Wszystko wygląda poprawnie i gdy wywołamy funkcję, to otrzymamy wynik, ale funkcja Enum.sum zwraca number, a nie integer jak określiliśmy w specyfikacji. To może być źródłem błędów! Możemy zatem wykorzystać narzędzia, takie jak Dialyzer, by odszukać tego typu błędy. O narzędziach porozmawiamy w innej lekcji.

Własne typy

Tworzenie specyfikacji jest fajne, ale czasami nasze funkcje używają bardziej skomplikowanych struktur danych niż liczby czy kolekcje. W takich przypadkach informacje zdefiniowane w @spec będą trudne to zrozumienia i zmiany przez innych programistów. Czasami funkcja przyjmuje wiele parametrów albo zwraca złożoną strukturę. Długa lista parametrów jest też przykładem złego zapachu w kodzie. W językach obiektowych jak Ruby czy Java możemy z łatwością zdefiniować klasę, która opakuje nam dane i pomoże rozwiązać problem. W Elixirze nie ma klas, ale że jest on łatwy do rozszerzenia, to możemy zdefiniować własny typ.

Elixir ma zdefiniowane pewne podstawowe typu jak integer czy pid. Ich pełna lista jest dostępna w dokumentacji.

Definiowanie typu

Zmodyfikujmy naszą funkcję sum_times wprowadzając kilka dodatkowych parametrów:

@spec sum_times(integer, %Examples{first: integer, last: integer}) :: integer
def sum_times(a, params) do
  for i <- params.first..params.last do
    i
  end
  |> Enum.map(fn el -> el * a end)
  |> Enum.sum()
  |> round
end

Użyliśmy tu struktury z modułu Examples, która zawiera dwa pola first i last. Jest to uproszczona wersja struktury z modułu Range. Będziemy jeszcze mówić o strukturach przy okazji lekcji o modułach. Załóżmy, że potrzebujemy specyfikacji używającej Examples w wielu miejscach. Oznacza to dużo pisania, a w dodatku łatwo o błąd. Rozwiązaniem jest użycie @type.

Elixir ma trzy dyrektywy opisujące typ:

Zdefiniujmy zatem nasz typ:

defmodule Examples do
  defstruct first: nil, last: nil

  @type t(first, last) :: %Examples{first: first, last: last}

  @type t :: %Examples{first: integer, last: integer}
end

Zdefiniowaliśmy typ t(first, last), który reprezentuje strukturę %Examples{first: first, last: last}. Jak widać typ może być sparametryzowany i dlatego zdefiniowaliśmy też typ t, który reprezentuje strukturę %Examples{first: integer, last: integer}.

Na czym polega różnica? Pierwszy z nich opisuje strukturę Examples, w której klucze mogą być dowolnego typu. Drugi określa, że klucze mają typ integers. Co oznacza, że kod:

@spec sum_times(integer, Examples.t()) :: integer
def sum_times(a, params) do
  for i <- params.first..params.last do
    i
  end
  |> Enum.map(fn el -> el * a end)
  |> Enum.sum()
  |> round
end

Jest równoważny:

@spec sum_times(integer, Examples.t(integer, integer)) :: integer
def sum_times(a, params) do
  for i <- params.first..params.last do
    i
  end
  |> Enum.map(fn el -> el * a end)
  |> Enum.sum()
  |> round
end

Dokumentowanie typów

Ostatnią rzeczą, o którą należy omówić, jest sposób dokumentowania typów. Jak wiemy z lekcji o dokumentacji, mamy do dyspozycji adnotacje @doc i @moduledoc służące do tworzenia dokumentacji dla funkcji i modułów. Aby dokumentować typ, używamy @typedoc:

defmodule Examples do
  @typedoc """
      Type that represents Examples struct with :first as integer and :last as integer.
  """
  @type t :: %Examples{first: integer, last: integer}
end

Dyrektywa @typedoc działa na tej samej zasadzie co @doc i @moduledoc.


Contributors

loading...



Podziel się